Station: [6] Stenen getuigen
De grafplaten in deze kerk herinneren ons eraan dat een kerk in de middeleeuwen nooit alleen een plek voor de levenden was. Tot 1768 werden bijzonder gerespecteerde overledenen zelfs in de kerk zelf begraven.
Links naast de trap naar de bron ziet u de oudste en meest indrukwekkende grafplaat van het huis. Het is het grafmonument van ridder Philipp II van Daun-Oberstein. Hij stierf in 1432.
Het meer dan twee meter hoge reliëf van zandsteen toont hem op ware grootte en in volledige wapenrusting. Te zien zijn een maliënkolder, arm- en beenschilden en een mantel met gespleten mouwen. In zijn rechterhand houdt hij een dolk vast. In zijn linkerhand draagt hij een zwaard. Boven hem zijn zijn wapen en de helmversiering afgebeeld. Aan zijn voeten liggen twee leeuwen. Zij staan symbool voor moed en kracht.
Oorspronkelijk lag deze grafplaat buiten op het kerkhof, op de helling voor de kerk. Tegenwoordig kunt u hem hier binnen zien. Bijzonder opmerkelijk is aan wie dit monument is gewijd. Ridder Filips de Tweede was de vader van Wirich de Vierde, de feitelijke bouwer van deze kerk. De door legendes omgeven kerkbouwer richtte dus in zijn eigen kerk een gedenkteken op voor zijn eigen vader. Hier gaan sage en geschiedenis heel direct hand in hand.
Vlak ernaast ligt het fragment van een kleinere en eenvoudigere plaat. Deze behoorde toe aan de vrouw van Philipp, gravin Mena van Raug. Beide stenen horen bij elkaar.
Nog twee andere stenen bewoners verdienen eveneens een blik. De rijk versierde grafsteen iets verder naar links herdenkt Philipp Friedrich von Daun-Oberstein. Hij stierf in mei 1615. Het was een jonge graaf die domheer zou worden en vroeg stierf.
De sterk afgesleten plaat bij de uitgang is vermoedelijk van zijn zus. Zij stierf in hetzelfde jaar, op slechts vijftienjarige leeftijd. Later diende haar plaat lange tijd als vloerplaat. Daarom is ze vandaag de dag zo gladgeslepen.
Ook haar vader, graaf Philipp Franz, ligt in deze kerk begraven, direct voor het altaar. Zijn grafplaat is echter tijdens een renovatie verloren gegaan. De naam Philipp Franz kunt u onthouden. U komt hem hierboven nog eens tegen op een schilderij.
Deze stenen vertellen dus niet alleen over individuele mensen. Ze getuigen ook van de langdurige herinnering die tot op de dag van vandaag in deze kerk wordt bewaard.