Station: [9] De bron
Hier in de kerk, hoog boven de stad, draait het om Wyrich en de bron.
Wyrich, herinner je je het einde van je sage nog?
Ja. Toen ik mijn boetedoening had volbracht, ontsprong er een bron uit de rots. Het teken van vergeving.
En precies hier is ze. Geen verzinsel. Geen afbeelding. Er stroomt op deze plek inderdaad al eeuwenlang water rechtstreeks uit de berg. Midden in een kerk.
Midden in de kerk. Dat klinkt nog steeds als een wonder.
Het is bovenal iets heel bijzonders. En tot op de dag van vandaag is deze bron geen museumstuk. Er stroomt nog steeds water uit.
Dus stroomt ze nog steeds zoals toen?
Ja. Tijdens de grote renovatie van 1929 is ze aangelegd. Sindsdien kan het water op een geordende manier onder de kerk wegstromen.
De mensen hier moeten het water goed hebben gekend.
Dat klopt. Ze wisten altijd al dat er water door deze rots stroomde. In het schip zagen ze de vochtige muren. Dat was niets nieuws.
En toch is deze plek anders.
Precies. Het bijzondere is niet alleen de vochtigheid in de berg. Het bijzondere is dat het water hier gebundeld en helder aan de oppervlakte komt. Een echte bron midden in de rots.
Dan was het meer dan alleen een teken.
Voor de bewoners van de oude grottenburcht was het van onschatbare waarde. Een eigen watervoorziening in de berg. Veilig voor elke belegeraar.
Dan zou de bron al heel vroeg bepalend kunnen zijn geweest voor deze plek.
Zeker mogelijk. Misschien was het een van de redenen waarom men juist hier heeft gebouwd. Eerst het kasteel. Daarna de kerk.
Dat betekent dat het water bescherming bood. En later kreeg het ook betekenis.
Ja. De legende heeft er het mooiste van gemaakt wat je van een bron kunt maken. Het werd een teken van genade.
Dan stroomt hier niet alleen water uit de berg. Hier stroomt ook de herinnering dat vergeving mogelijk is.
En misschien is dat juist het rustige en grootsheid van deze plek. De bron is er tot op de dag van vandaag. Stil. Helder. En ze vertelt jullie verhaal verder.